Historia, architektura i tajemnice: Ruchoma Wydma Łącka (42 m) — polska pustynia między morzem a jeziorem
Na wąskiej Mierzei Łebskiej oddzielającej wody Bałtyku od trzeciego co do wielkości jeziora w Polsce – Łebska – wiatr, fale morskie i drobnoziarnisty piasek kwarcowy stworzyły ruchome pole wydmowe o powierzchni ponad 500 hektarów. Kulminacją tego obszaru jest Wydma Łącka, wznosząca się na wysokość około 42 metrów n.p.m.
Proces wędrówki wydm nie ustaje tu ani na chwilę. Zachodnie i północno-zachodnie sztormowe wiatry wywiewają piasek z szerokiej plaży i przesypują go przez grzbiet barchanów na strome czoło wschodnie, które krok po kroku połyka kolejne sosny oraz wpada do wód Jeziora Łebsko. Tam, gdzie wydma już przeszła, odsłaniają się czarne pnie drzew pogrzebanych pod piaskiem kilkaset lat wcześniej.
W XVI wieku pod piaskami wędrujących wydm zniknęła cała dawna osada Łeba (Stara Łeba) – mieszkańcy musieli przenieść miasto o dwa kilometry na wschód, w dzisiejsze miejsce!
Wróć z grzbietu Wydmy Łąckiej na plażę i wracaj brzegiem morza podczas Złotej Godziny – niskie słońce wydobywa geometryczne cienie zmarszczek wiatrowych (ripplemarków) na piasku.
