Wąwóz Międzyskały — skalna brama Małych Pienin i tatrzańska flora

Gdy zostawiasz za sobą gwarne Jaworki i przekraczasz bramę rezerwatu przyrody Biała Woda, wkraczasz w zupełnie inny, zatrzymany w czasie świat. Wąwóz Międzyskały wita podróżnych monumentalną, strzelistą Czubatą Skałą wyrastającą tuż po lewej stronie ścieżki. Powietrze staje się tu rześkie, nasycone szumem krystalicznego potoku, który od wieków cierpliwie rzeźbi wapienne podłoże tego niezwykłego pogranicza Małych Pienin i Beskidu Sądeckiego.

To miejsce skrywa niezwykłe tajemnice przyrodnicze, które zaskakują nawet doświadczonych botaników. Tuż za drewnianym mostkiem, gdzie ścieżka przekracza nurt potoku, wznosi się potężna Smolegowa Skała. Jej poszarpany, skalny grzbiet oglądany z wyższych partii terenu do złudzenia przypomina grzbiet prehistorycznego dinozaura uśpionego w zieleni. Na jej pionowych, nagrzanych słońcem ścianach przetrwały niezwykłe relikty epoki lodowcowej — rośliny wysokogórskie, dla których ten skrawek Pienin stał się jedynym domem poza wysokimi Tatrami.

Przez dziesięciolecia wąwóz był świadkiem ewolucji tych terenów, dzieląc losy nieistniejącej już, dawnej łemkowskiej wsi Biała Woda. Dzisiejsi wędrowcy mogą podążać tędy wygodnym żółtym szlakiem, który łagodnie pnie się w stronę malowniczej przełęczy Rozdziele. Po drodze ściany wąwozu miejscami zaciskają się, tworząc intymną, niemal mistyczną scenerię, by za chwilę rozstąpić się i ukazać odsłonięte, miejscami czerwonawe warstwy wapiennych skał.

Stając dziś nad brzegiem potoku Biała Woda, czuje się niezwykłą harmonię potęgi przyrody i kruchości tutejszego ekosystemu. To idealne miejsce na niespieszny spacer, podczas którego każdy krok pośród wapiennych baszt odsłania kolejną kartę geologicznej i botanicznej historii Małych Pienin.