Pałac Baildonów w Pogrzebieniu — włoska willa nad doliną Odry

Wznoszący się na wysokim płaskowyżu w Pogrzebieniu pałac z daleka przypomina słoneczną willę z północnych Włoch. To jedno z najbardziej fascynujących, a zarazem pełnych kontrastów miejsc historycznych na pograniczu ziemi raciborskiej i Górnego Śląska.

W pierwszej połowie XIX wieku tutejszy majątek należał do rodu von Larisch. To tutaj zrodziła się jedna z najsłynniejszych romantycznych miłości Śląska — w progach dworu bywał wybitny poeta epoki romantyzmu Joseph von Eichendorff, który zakochał się bez pamięci w córce gospodarzy, Luizie von Larisch. Ich ślub w 1815 roku na zawsze zapisał Pogrzebień w historii europejskiej poezji.

Prawdziwy rozkwit architektoniczny nastąpił jednak w 1882 roku, kiedy posiadłość kupił Arthur von Baildon — syn Johna Baildona, legendarnego szkockiego inżyniera i twórcy śląskiego przemysłu hutniczego (od którego imienia nazwano katowicką Hutę Baildon). Arthur podarował majątek swojemu synowi Alexandrowi i w latach 1885–1886 zlecił jego przebudowę. Na fundamentach dawnego dworu powstała luksusowa rezydencja neorenesansowa: dobudowano piętro, wieżę widokową oraz reprezentacyjne marmurowe schody.

Wiek XX przyniósł pałacowi dramatyczne koleje losu. W latach II wojny światowej niemieccy okupanci utworzyli tu tragiczny obóz Polenlager 82, a później obóz dla dzieci (Kinderlager). Po wojnie, w 1946 roku, pałac objęły Siostry Salezjanki, które otworzyły w nim dom dziecka i szkołę, niosąc pomoc powojennym sierotom. Przez lata żyła tu i zmarła czcigodna matka Laura Meozzi — włoska zakonnica, której proces beatyfikacyjny trwa w Watykanie.